Eemmeerloop

Eemmeerloop 2017

Op 13 mei deed Sport’88 weer mee aan de Eemmeerloop. Uit het verslag van onze voorzitter John blijkt dat het weer een sportief en vooral gezellig evenement was. Kijk hier voor zijn verslag.

De Eemmeerloop 2016

Daar gingen wij dan!  Met een auto van Guus, incl. fiets van Dicky en Dicky zelf. John met auto en fietsdrager met fietsen van Carla en Herman Flierman. Als passagier Jackie, Carla en Herman. Tot slot zorgde Richard dat Sam en Madeleine in konden stappen vanaf de carpoolplaats in Deventer aan de A1.
Zo ging het op weg richting Spakenburg. Om kwart voor tien aan de koffie in de altijd gezellige kantine in de sporthal van IJsselmeervogels. En tegen tienen gingen Herman, John en Madeleine er even tussenuit om in de plaatselijke viswinkel paling te bestellen. Bij terugkomst was het voor Madeleine gereedmaken voor de start en voor de begeleiders  per fiets, Carla, Herman en Dicky dito. Om 11.00 klonk het startschot vanaf het Marktplein in hartje Spakenburg en kon Madeleine gesteund door de begeleiders beginnen aan haar loop. Madeleine ging te snel van start, maar gelukkig begreep ze dat je dat dan tijdens de loop moet bekopen.
Intussen spoedden John en Guus zich per auto richting eerste wisselplaats nabij het Nijkerkernauw. Na 46 minuten en 20 seconden gaf Madeleine het stokje op de zeedijk over aan Jackie.
Jackie was op voorhand al door Richard geprikkeld om een goede tijd neer te zetten. En dat lukte wonderwel. Je zag bij de tweede wissel het fanatieke gezicht van Jackie, want die had alles gegeven. Ze was blij om nu Sam aan het werk te zetten. Jackie wilde binnen het uur binnenkomen en met 58 minuten en 56 seconden lukte dat ook. Het was warm en dat speelde menig loper toch parten.
Sam liep het lange, bijna 7 km kaarsrechte traject langs de boorden van het Eemmeer, gadegeslagen door liefst 19 windmolens. Gelukkig hier dit keer geen wind tegen, maar iets schuin in de rug. Geen groot voordeel, maar ook geen nadeel. Met de Stichtse brug in het zicht begon Sam steeds sneller te lopen totdat de brug genomen moest worden. Dit keer volop tegen de wind in, maar Sam gaf geen krimp. De ruim 9 km werden afgelegd in 44 minuten en 36 seconden.  Sam werd door niemand ingehaald, maar zelf wist ze menige loper te achterhalen. Ze vocht als het ware een strijd uit tegen een van de mannelijke lopers en die moest aan het eind van het traject het loodje leggen. “Wat dacht je, ik zal hem voor blijven”.  Ontspannen en voldaan liet Sam bij de derde wissel Richard vertrekken. Richard wilde zich vandaag waarmaken en het oppeppen van je medelopers houdt in dat je zelf niet mag verzaken. Richard ging er helemaal voor en liep tot het gaatje. Een eindsprint bij de ophaalbrug in Eembrugge deed Richard, die ook veel last ondervond van de hitte, bijna de das om. Richard zag even sterretjes, maar herstelde gelukkig zeer snel. Maar wat wil je ook, als je de ruim 14 km aflegt in 1 uur 8 minuten en 21 seconden.
Onze laatste loper was net als Sam, een gastloper van Sport’88 en wel Alexander Hooysma. Alexander heeft geen extra aanmoediging in de vorm van een uitdagende tekst nodig. Alexander loopt niet, hij vliegt over het asfalt en de klinkers. In Eemdijk hebben ze zelfs Alexander helemaal niet gezien. Hij flitste voorbij op weg naar het eindpunt: het Marktplein in Spakenburg. Tijd voor Alexander over zijn bijna negen kilometer 37 minuten en 37 seconden. Daarmee kwam ons gemengde team binnen in 4 uur 15 minuten en 50 seconden.
Geweldige tijd waarmee het team een negende plaats bezette van de 40 gemengde teams. Petje af voor het hele team. Niet vergeten mogen worden de begeleiders Carla, Herman en Dicky. De lopers uit de wind houden, zorgen voor een drankje onderweg.
Ja en dan na afloop!  Dan kennen de Sport’88-ers een derde helft op het terras van de pizzeria op het Marktplein. De haringen met uitjes gingen er weer als vanouds in, evenals  voor sommigen de Spakenburgse kibbelingen . De biertjes, de wijn en het fris smaakten onder het inmiddels steeds warmer wordende zonnetje naar meer.
Allemaal voldaan vonden wij het tegen vijven meer dan genoeg en werd het terras vaarwel gezegd. Richting auto’s en toen met inmiddels vier auto’s op weg naar huis.

De Eemmeerloop 2016 zat er weer op. Volgend jaar willen Sam en Richard deelnemen aan de duoloop, maar dan moet er wel een team van SPORT ’88 compleet mee doen. Onder die voorwaarde wil Richard graag de uitdaging om 25 km te lopen tijdens de Eemmeerloop aan.

Dus lopers van SPORT ’88 volgend jaar gaan wij er weer voor. Reken volgend jaar maar op zaterdag 20 mei !

John Immink

 

 

Juichend in Spakenburg met een onverwachtse derde plek

De Eemmeerloop 2015
Het zit er weer op !
De 31e Eemmeerloop van 9 mei 2015 is verleden tijd!
Zaterdagmorgen om half negen vertrokken wij met drie auto’s ( Richard met zoon Stan), Guus met in zijn auto Anke, Sam en Herman Welmers en John in zijn auto naast Herman Flierman, zowel Suzan als Madeleine. De fiets van Herman Flierman mee en de mountainbike van Herman Welmers.
Totaal vijf lopers – Suzan, Madeleine, Sam, Richard en Anke en de rest in de begeleiding.
Zwaar bewolkt bleef het de hele dag met zo af en toe een schraal zonnetje, maar het bleef gelukkig droog. Wel stond er een straffe wind ( windkracht 5 tot 6?) uit het zuidwesten.
Na de koffie en de bestelde palingen ( John en Herman F) kon Suzan zich opmaken voor het eerste deel van de loop.
Begeleid door de beide Hermannen en gesteund door de wind startte Suzan om exact 11.00 uur vanaf de markt te Spakenburg. Dit keer minder deelnemers in de estafette als andere jaren (ongeveer 40 team minder) waarschijnlijk door de meivakantie.
Suzan liep de vonken eraf en met een tijd van precies 50 minuten voltooide zij de 8,267 km ( 9,92 km/uur).
Madeleine mocht de sluis over het Nijkerkernauw kruisen en de brug over het Eem/Veluwemeer.
Langs de boorden van het Eemmeer, beschut door een begroeiing en langs de Eemhof en natuurlijk ideaal begeleid door beide Hermannen legde Madeleine haar 9,553 km af in 53 minuten en 20 seconden ( 10,77 km/uur). Het laatste deel van haar “etappe” ging schuin tegen de wind naar het tweede wisselpunt. Daar bij de eerste windmolen nam Sam het stokje over.
Zij begon aan haar lange, rechte tocht langs het Eemmeer. De wind was zo krachtig dat de golven oversloegen en diezelfde golven beukten op de met keien verstevigde oever. Maar Sam zette door en kreeg het even zwaar op de brug bij Huizen op weg naar de 3e wissel. Toen kreeg Sam de wind geheel tegen zich, maar in de ogen van Sam stelde dat niets voor en zij wist haar 9,21 km af te leggen in 48 minuten en 13 seconden, goed voor een gemiddelde snelheid van 11,48 km/uur.
Een popelende Richard ging toen zijn strijd aan met de windgoden, maar gelukkig viel dat achteraf nog wel mee, want het beboste gebied tussen Huizen, Blaricum en Eemnes geeft veel afwisseling en nodigde uit om veel lopers te achterhalen.
Liefst 20 lopers wist Richard op zijn traject van 14,12 km te achterhalen en dat gaf natuurlijk veel voldoening. In Eemnes werd Richard nog extra door het hele team aangemoedigd en mede door de goede begeleiding van Herman en Herman haalde Richard alles uit de kast. Na 1 uur en 4 minuten en 41 seconden finishte Richard bij de basculebrug te Eembrugge om aan Anke het stokje over te dragen voor de laatste etappe. Gemiddelde snelheid van Richard was liefst 13,15 km/uur, klasse!
Anke ging voor het leukste deel en via Eemdijk kwam Anke op de Eemmeerdijk richting Spakenburg. Je ziet Spakenburg al in de verte liggen, omdat alles zo vlak is, maar o, jee, je moet de afstand nog wel lopen. De laatste honderden meters werd Anke gesteund met het gehele team. Anke finishte op de markt in Spakenburg met een tijd van 49 minuten en 56 seconden over 8,85 km dat is 10,71 km/uur en dat mag zeker een klasse prestatie genoemd worden. Trouwens van wie niet, want er stond na afloop een geweldige tijd op de tijdsklok: 4 uur 26 minuten en 10 seconden. Gemiddelde snelheid van dit bronzen team 11,27 km/uur.
Na afloop konden wij met zijn allen nagenieten op ons welbekende terrasje bij de Spakenburgse Pizzeria. Voordeel van ons bekende adresje is dat wij onbelemmerd naast ons drankje ook de haringen konden oppeuzelen en voor andere gingen de kibbelingen er gretig in.
Richard kreeg er niet genoeg van en wist nog een extra groot portie haringen aan de haak te slaan.
Nadat iedereen genoeg gedronken en verorberd had, kon de thuisreis met een goed en voldaan gevoel beginnen. Tegen zessen waren wij met alle drie auto’s weer veilig en wel bij Rehoboth.
De zaterdagavond kon iedereen naar eigen wens invullen ………

John Immink